یکشنبه, 27 آبان 1397

هفته‌نامه شماره 536:  21 آبان 1397

یادداشتی انتقادی در مورد وضعیت یکی از شرکت‌های منطقه گل‌گهر

کِرم خُرما در خود خُرماست

 رضا شریفی‌زاده

یکی از نقاط ضعفی که بلندپایگان نظام نیز به آن اذعان دارند و از بابتش گلایه‌مندند، بی‌عدالتی رایج در جامعه است. بی‌عدالتی که ریشه در رانت و تبعیض دارد. رواج بی‌عدالتی به مرور قبح آن را از بین می‌برد و در جامعه این ذهنیت را پدید می‌آورد: «آن کس که نخورد، نتوانست!» نمونه‌ی بارز این بی‌عدالتی در شاغلان در یکی از شرکت‌های منطقه گل‌گهر به چشم می‌خورد. سفره‌یی که در نزدیکی سیرجان پهن شده است، برای برخی لقمه‌های دندان‌گیری فراهم آورده است. برخی از بازنشستگان مشاغل کشوری و لشکری با فراغت از خدمت در دولت به این مجتمع روی آورده‌اند و علاوه بر خودشان برای آقازاده‌ها، دختر‌خانم‌ها، دامادها، عروس‌ها، عموزادگان و... هم جا باز کرده‌اند. بازنشستگان و آقازاده‌ها و دیگر اعوان و انصار نشسته بر این سفره‌ی گسترده، چنان بی‌پروا دولپی می‌خورند، انگار که ارث پدرشان است و باور کنید اگر ارث پدرشان بود در خوردن آن اندکی ملاحظه روا می‌داشتند. اسباب دردمندی و شرمساری است وقتی می‌شنویم که فلانی که پس از بازنشستگی بدون هیچ‌گونه تخصص و سابقه‌یی در امور معدن و صرفا به دلیل روابط ویژه با شبکه‌های [...] مدیرعامل «گهرفلان» شده است، حقوق و پاداش یک ماهش از حقوق سالانه‌ی یک کارمند در آستانه‌ی بازنشستگی بیشتر است. این دولپی‌خوران از سفره‌ی «زمین» لابد حق دارند که به خاطر جایگاهی که غصب کرده‌اند، هر 45 روز یک بار هم پاداشی نزدیک به 30 میلیون تومان دریافت کنند. دردمندتر آنکه می‌شنویم خواهرزن‌های همین آقای مدیرعامل با حقوق ماهیانه 14 میلیون تومان استخدام شده‌اند ولی معلوم نیست کی سیرجان‌اند و کی دفتر تهران و تازه به آن هم راضی نیستند، چرا که یکی آنان بورسیه شرکت شده تا «فرزندان رقابت» مدارج تحصیل علم را تا حد دکترا بپیمایند. خوردن دولپی از سفره انقلاب در «گهرفلان» اصولگرا و اصلاح‌طلب نمی‌شناسد. «فرزندان سلیمان» با پول شرکت و به اسم ماموریت در خارج کشور به عشق و حال و عیش و نوش مشغول‌اند و در به در دنبال خبرنگاری می‌گردند که گوشه‌یی از فسادشان را بر آفتاب انداخته است. معلوم نیست از جان وی چه می‌خواهند و اگر او را پیدا کنند چه بلایی بر سرش خواهند آورد. گمانم رانت‌خوری این‌قدر ایشان را هار کرده است که شکستن قلم آن خبرنگار و خفه‌کردن صدای او برای‌شان خیلی سخت نیست. البته این سفرهای خارجی منحصر «فرزندان سلیمان» نیست. خارج‌گردی تحت عنوان ماموریت در میان مدیران این شرکت عظیم معدنی بسیار رایج است و پرواز برای همه‌ی ایشان همیشه جا دارد. از «شهربابک» و «رابر» و شهر های دیگر خطی مستقیم به این شرکت وصل است و افرادی با توصیه‌ به «گهرفلان» می‌آیند تا پرواز هیچ‌وقت از رانت‌خواران خالی نماند. اگر قرار باشد چیزی به این مملکت آسیب برساند، نه ترامپ است و نتانیاهو و نه داعش و آل‌سعود. چیزی که باید دلسوزان کشور را نگران بکند، فساد و بی‌عدالتی‌ای است که نمونه‌ای از آن در این شرکتِ منطقه‌ی گل‌گهر جریان دارد. بازنشستگان از یک سو و آقازاده‌ها از سوی دیگر پایه‌های اعتماد عمومی را می‌خورند و فرو می‌ریزند و این بزرگ‌ترین تهدیدی است که حکومت جمهوری اسلامی در 40 سالگی خود با آن روبه‌روست.