دوشنبه, 21 آبان 1397

هفته‌نامه شماره 536:  21 آبان 1397

غیبت مجاز

 رضا مسلمی‌زاده

اگرچه مجلس به مانند سابق در رأس امور نیست اما انتخابات آن هر دوره بیش از گذشته مورد توجه قرار می‌گیرد و رقابت‌ها هر بار زودرس‌تر می‌شود. بماند که در مواردی این موضوع برای برخی هیچ‌وقت تمام نمی‌شود که بخواهد شروع شود.

غوغای FATF  وCFT در بهارستان هم از این دغدغه‌های انتخاباتی فارغ نبود و آنانی که به عواقب اظهارات و رأی خویش، بیش از دیگران می‌اندیشیدند و گوشه‌چشمی به زمستان 98 (موعد انتخابات مجلس) داشتند، با حزم واحتیاط با آن روبه‌رو شدند. و حسن‌پور نماینده مردم شریف شهرستان‌های سیرجان و بردسیر از همان عده است. البته این صرفا تحلیل و برداشت نگارنده است و می‌تواند با آنچه که در واقع مانع حضور حسن‌پور در روز رای‌گیری بر سر CFT شده است، فرسنگ‌ها فاصله داشته باشد. با حسن‌پور و رفتارها و مواضع ایشان موافق باشیم یا مخالف، در این شکی نیست که وی از هوش قابل توجهی برای بازی در میدان سیاست ایران برخوردار است. اگر این مختصات با مختصات سیاست در جوامع توسعه‌یافته، فاصله دارد، موضوعی دیگر است. مسئله این است که حسن‌پور این مختصات را خوب یاد گرفته و به بازیگر قابلی برای این میدان تبدیل شده است. در این میدان، بهترین روش رفتار به ظاهر غیرجناحی و تعامل با همه‌ی جوانب حاضر در قدرت است و «نهان‌روشی» که عموم ایرانیان از آن بهره می‌برند، به مراتب از «شفافیت مواضع» کارآمدتر است. مرحوم هاشمی رفسنجانی هم با همین مشی و منش در سال‌هایی که دوگانه‌ی «روحانیت/ روحانیون» محور فعالیت‌های سیاسی بود، موفق شده بود قدرت و نفوذ سیاسی خویش را وسعت بخشیده و به عنوان گرانیگاه نظام در حل بحران‌ها شناخته شود.

حسن‌پور  به لحاظ جناحی به اردوگاهی نزدیک است که با تسامح می‌توان «قالیبافی‌ها» نامش نهاد. اردوگاهی که به توسعه‌ی آمرانه اقتصادی گرایش دارد و از توسعه‌ی سیاسی، اجتماعی آگاهانه پرهیز می‌کند و این میدان را به اصولگرایانِ مخالف توسعه‌ی سیاسی و اصلاح‌طلبانِ طرفدار و خواهان توسعه‌ی سیاسی وامی‌گذارد. این واگذاری البته با ژستی از دلسوزی به حال ملت و پرهیز از «سیاسی‌کاری» همراه است. ژستی که در بین توده‌های ناآگاه از الزامات توسعه طرفداران بسیاری دارد. باور غلطی که گمان می‌کند عامل بدبختی این ملت این است که عده‌ای با دعواهای سیاسی خود از رتق‌و‌فتق امور مملکت غافل شده‌اند و علاج واقعه را «سیاست‌زدایی از عرصه‌ی سیاست» می‌پندارند! این نظریه علی‌رغم باطل بودنش علاوه بر توده‌های مردم در بین فعالان سیاسی هم طرفدارانی دارد و «قالیبافی‌ها» از آن جمله هستند.

 غیبت حسن‌پور در روز جدال و رای‌گیری برای CFT رفتاری هوشمندانه‌ است. اگر حسن‌پور در مجلس حضور داشت، در تبعیت از اردوگاه جناحی خویش، باید به CFT رای منفی می‌داد. اما به گمانم نه به لحاظ شخصی چنین اعتقادی داشت و نه این رای منفی را برای کارنامه تبلیغاتی خویش مثبت می‌دانست. نبودن به از بودن خاصه در پاییزی است که رقبای اصولگرا هم بیکار ننشسته‌اند و اوضاع اقتصادی روحانی و حامیان اصلاح‌طلبش را به حضیض محبوبیت درانداخته و شانس بازگشت اصولگرایان را از همیشه بیشتر کرده است. اصولگرایان جوانی که برای تسخیر بهارستان پای در رکاب کرده‌اند، آیا به اندازه حریف کارآزموده خویش زیرکی اندوخته‌اند؟