دوشنبه, 02 ارديبهشت 1398

هفته‌نامه شماره 555:  2 اردیبهشت 1398

از اهلش بپرسید

 رضا مسلمی‌زاده

همه ما خود را خدمتگزار ملت می‌دانیم و از این رو جامعه مدیران کشور جملگی شیفتگان خدمت به خلق هستند که ذره‌ای هوا و هوس و میل به قدرت در آنها وجود ندارد. جملگی اگر نه فرشتگان نازل شده بر زمین که بندگان خاص و برگزیده‌ی خدا هستند و از سر وظیفه و برداشتن باری از دوش ملت این جیفه‌ی دنیا را دودستی چسبیده‌اند و رها نمی‌کنند. این میزان از ایثارگری در تاریخ و جغرافیای جهان بی‌نظیر است. در گرماگرم دعواهای این روزهای شهر که مقدمه‌ی جدال برای نشستن بر بزرگ‌ترین صندلی خدمت در خانه‌ی ملت محسوب می‌شود، یکی دیگری  را با استناد حدیث «اگر جایی مثمر‌ثمر نیستید، باید آنجا را ترک کنید» مواخذه کرده است که «اگر تخصص نداشتید نباید این کار را بر عهده می‌گرفتید.» و البته سمت مقابل هم بیکار ننشسته و عملکرد او را در سمتش به پرسش گرفته و...  واقعا اگر قرار بود هر کدام از ما لیاقت و تخصص خویش را برای قرارگرفتن در جایگاهی که هستیم، می‌سنجید اکنون کدام یک از ما سر جای خود بودیم. البته تا زمانی که سر متر دست خودمان باشد، هیچ اتفاقی نمی‌افتد و ما قطعا خویش را شایسته‌ترین فرد برای پستی که اشغال کرده‌ایم می‌دانیم. شاید این نتیجه هم با خلوص نیت و صداقت تمام حاصل شده باشد و فرد بین خود و خدای خودش به آن دست یافته باشد. این گونه توهمات و تصورات که برای بعضی از بالاترین درجه یقین برخوردار است، حاصل همان نفی «میل» آدمی به کسب قدرت است. آدمیانی که در بزنگاه‌های انتخاباتی شوق خدمت و ایثار از سیمای‌شان جاری است، در بهترین حالت و اگر هم راست بگویند، در واقع با انکار و سرکوب میل طبیعی‌شان به کسب قدرت و ثروت و منافع مادی جهان، از اژدهای خفته در اعماق جان خویش بیخبرند و از همین روست که در بزنگاه‌های بعدی پای‌شان می‌لغزد. هیچ بنی‌بشری از اشتهای قدرت مصون نیست و همین اشتهای پنهان است که همگان را در جایی که نشسته‌اند، دچار توهم شایستگی می‌کند. اگر قرار بود به جای خود این آدم‌ها متر و معیار دیگری در کار باشد، احتمالا سنگ روی سنگ بند نمی‌شد. شاید محک دموکراسی و انتخاب عمومی گزینه‌ی نسبتا مناسبی برای تشخیص میزان شایستگی افراد برای حضور در مناصب‌شان باشد. البته به شرطها و شروطها که از هزار آن اکنون یکی هم در کار نیست.