شرابی تا بستر مرگ
- رضامسلمی‌زاده
یک بار دیگر هم خبرساز شدیم. این بار اما نه جیرجیرک و نه دزدی کلان یا تخلفی گسترده در خرید و فروش رای عامل خبر نبود. این بار نوبت «نوشیدنی مرگبار» بود تا کام سیرجانی‌ها بدان تلخ شود و جوانانی را راهی بیمارستان و خانواده‌هایی را داغدار کند. در کشوری که خرید و فروش و مصرف مشروبات الکلی هم حرام شرعی است و هم منع قانونی دارد مراجعه نزدیک به 100 نفر مسموم الکلی به بیمارستان اگر خواب عده‌یی را آشفته نکند، فاجعه است. البته جامعه محافظه‌کار ما به جای مقابله با این‌گونه ناهنجاری‌ها یاد گرفته صورت مسئله را پاک کند و در عوض گناه تشویش اذهان عمومی را به گردن نظام اطلاع‌رسانی بیندازد. مصرف نوشیدنی‌های غیرمجاز علی‌رغم منع شرعی و قانونی، در بین مصرف‌کنندگان میزان بالا و خطرناکی دارد. اگرچه بخش کثیری از جامعه بنا به باورهای مذهبی از مسکرات پرهیز می‌کنند اما آن اقلیتی بی‌توجه به نهی مذهبی جور بقیه را می‌کشند و چندان به افراط می‌خورند و به سیاه‌مستی می‌افتند که ره خانه از میخانه بازنمی‌شناسند و گاه راهی بیمارستان می‌شوند. خطرات بالای این شیوه‌ی تولید و مصرف در همان بخش اقلیت، واقعیتی است که با طبع محافظه‌کار «پنهان‌گر» و «انکارکننده» ما سر همراهی ندارد و زمان‌هایی این‌چنین بیرون می‌زند و بر آفتاب می‌افتد و جای انکار تنگ می‌شود. البته آثار موذی زیانبارش را بعدها باید در شیوع الکلیسم یا مرگ و قتل‌های ناشی از سوءمصرف جست‌وجو کرد. قبول واقعیت به منزله به رسمیت شناختن آن نیست. پذیرش واقعیت به ما کمک می‌کند در برنامه‌ریزی برای تولید، واردات، توزیع و مصرف مشروبات الکلی آگاهانه عمل کنیم و در مبارزه روش‌های معقولی در پیش بگیریم. دریغا که این محافظه‌کاری افراطی ما را در برابر تغییرات غیرمنعطف می‌کند. سال‌هاست که شیوه‌ی مبارزه با مواد مخدر به سبک مرحوم خلخالی از یک طرف ما را به تریاکی‌ترین کشور جهان تبدیل کرده، از سوی دیگر سرانه‌ی اعدام‌های ما را به لطف حکم‌های سنگین قاچاقچیان مواد مخدر در مجامع حقوق بشری بالا برده است. گویی که این روش‌های ناکارآمد با نوعی تقدس انقلابی درآمیخته شده‌اند و تجدیدنظر در آنها در حکم پشت کردن به آرمان‌هاست. تداوم روش‌های ناکارآمد و تقدس‌بخشی و دفاع بی‌چون و چرا از آنها هرچه بیشتر تداوم بیابد، جایگزینی روش‌های کارآمد و نوین را سخت‌تر می‌کند. ناباوری جامعه از تغییر روش برای مبارزه با مواد مخدر که در قالب شوخی‌های فضای مجازی بروز کرده، شاهدی بر ماجراست. علم و آگاهی بشر همواره در حال پیشرفت و تغییر است و جزم‌گرایی در مواجهه با ناملایمات و بی‌اعتنایی به دستاوردهای جدید، در واقع ناسپاسی به گوهر درخشان عقل است.