دوشنبه, 29 مرداد 1397

هفته‌نامه شماره 524: 29 مرداد 1397

مستاجر اتاق شماره هشت

- رضا مسلمی‌زاده

این روزها با استعفای علیرضا رزم‌حسینی از استانداری کرمان، جنب‌وجوشی نو بین مشتاقان خدمتگزاری به ملت پدید آمده و هر گروه و باندی تلاش می‌‌کند، غنیمت خدمت را از رقبا برباید. در ایام کنونی، عده‌یی در راه خدمت به خلق چنان سر از پا و پای از سر نمی‌شناسند که هر لحظه بیم آن می‌رود که در این راه جان‌های ناقابلی تقدیم شود. تا آن زمان کسی دیگری را ندرد، صلوات!

ردای خدمتی که علیرضای رزم‌حسینی وانهاد، مشتاقان بی‌شماری دارد که جملگی بر عاریتی بودنش معترفند و پذیرش آن را از روی اکراه و با اصرار بزرگان ناچار می‌یابند. ایشان عمدتا به سیاق رزم‌حسینی بر غیرسیاسی بودن خویش تاکید می‌کنند غافل از آنکه؛ آنچه را که رزم‌حسینی و مشتاقان جانشینی‌اش بر آن افتخار می‌کنند، همانا می‌توان به حساب عقب‌افتادگی یک ملت گذاشت و نشانه‌یی از بدفهمی به شمار آورد. در روزگاری که جوامع پیشرفته و توسعه‌یافته «سیاست‌ورزی»را نوعی «خدمت اجتماعی» به شمار می‌آورند، در ولایت ما هنوز تلقی کوشندگان پوشنده‌ی ردای خدمت از سیاست، همچنان امری مذموم و ناپسند به شمار می‌رود و این نشانه‌یی از واپسگرایی است. این جماعت با اصرار و تکرار بر ناپسند بودن امر سیاست، در واقع بر کسوت کارگزاری تکنوکراتیک خویش افتخار می‌کنند و بر این گمان و پندارند که برای گشودن گره از کار خلق نیازی به دانستن سیاست نیست و هرچه در این وادی نادان‌ترباشند لاجرم در خدمت به خلق موفق‌تر خواهند بود! عجبا از این تصور خام‌دستانه از اداره جامعه که زین پس نیز بسیاری از خلق بدان فریفته خواهند گشت. بیزاری از سیاست در بیان و گفتار، در عین توسل به انواع واقسام روش‌های [...] برای به چنگ آوردن پست‌های دولتی که چشمه‌ای از آن در روزهای آینده از زبان برخی مشتاقان صندلی اتاق شماره هشت استانداری به گوش خواهد رسید، سم مهلکی است که در جامعه تزریق می‌شود و خلایق را نسبت به لزوم توسعه‌ی سیاسی بدگمان و بی‌اعتناتر می‌سازد. روزی که امر سیاست در محاق نبود تشکیلات منظم و منضبط و شفاف گرفتار آمده باشد، جولانگاه بندبازی و بده‌بستان‌های پشت پرده روز به روز فراخ‌تر می‌شود و این فراخی میدان مناسب طبع کسانی است که نظم سیاسی را مانع و مزاحمی برای ایده‌های خویش می‌یابند.

استانداری که توسعه‌ی سیاسی را امری غیرضروری بپندارد و راه‌حل مسایل و معضلاتی نظیر بی‌آبی و بیکاری و غیره را بدون مشارکت سازمان‌یافته و نظارت همگانی ممکن بداند، همان مسیری است را می‌رود که رزم‌حسینی در نمیه‌راهش درمانده تصمیم به استعفا گرفت.