چهارشنبه, 04 مهر 1397

هفته‌نامه شماره 529: 02 مهر 1397

گفت‌و‌گوی پاسارگاد با نجمه عماد بانوی دوچرخه‌سوار سیرجانی

محدودیتی برای زنان دوچرخه‌سوار وجود ندارد

- گروه جامعه

عاشق دوچرخه‌سواری‌ست و سال‌ها بدون توجه به جنسیت و محدودیت‌ها رکاب می‌زند. معتقد است زن بودن مانع از دوچرخه‌سواری نیست و هرکسی عاشق این ورزش باشد می‌تواند موانع را از جلوی پایش بردارد. «نجمه عماد» از سال 92 دوچرخه‌سواری را آغاز کرده است و همچنان با جدیت ادامه می‌دهد و در حال احداث یک باشگاه دوچرخه‌سواری است تا بتواند به زنان شهرش خدمت کند. او معتقد است اینکه بگوییم به صرف خانم بودن هیچ خانمی در دوچرخه‌سواری یا کوهنوردی تا به حال موفق نشده اصلا درست نیست. 

- تنها رکاب می‌زنید یا در قالب یک گروه؟

ابتدا در قالب گروه برنا بود، اما بعد از آن که یکسری محدودیت‌ها برای خانم‌ها پیش آمد،تنها رکاب می‌زنم. البته با باشگاه‌های استان‌های دیگر هم کار می‌کنم.

- مثل کدام استان‌ها؟

مثلا من با باشگاه شیراز، اصفهان، کرج رکاب زدم، یکبار هم آذرماه سال قبل به کرمان دعوت‌شان کردیم و آن‌ها را بردیم شهداد، از کرمان تا شهداد را رکاب زدیم و شب هم در شهداد کمپ زدیم، دوباره روز بعد هم رکاب‌زنی داشتیم.

- در سیرجان با چه گروهی کار می‌کنید؟

از ابتدا که دوچرخه‌سواری را شروع کردم با آقای مداحیان و گروه برنا بود. بعد از آن که یکسری مشکلات برای خانم‌ها به وجود آمد، بچه‌های گروه برنا شاخه شاخه شدند و گروه دوچرخه‌سواری مستقل تشکیل دادند مثل گروه آسمان سمنگان، آسمان سبز و..با بعضی از این‌ گروه‌ها تا شیراز، اصفهان و بندرعباس رکاب زدیم.

- غیر از دوچرخه‌سواری ورزش دیگری هم انجام می‌دهید؟

سوارکاری، کوهنوردی، کوهنوردی هم با گروه همنورد هستم. با بچه‌های شهرداری هم گاهی کوهنوردی می‌روم.

- دوچرخه‌سواری را به صورت حرفه‌ای دنبال می‌کنید؟

طبیعتاافرادی که مسیرهای برون‌شهری را رکاب می‌زنند نمی‌شود نام‌شان را ناحرفه‌ای گذاشت، مثلا ما که مسیر 510 کیلومتر تا شیراز را رکاب زدیم، یک فرد آماتور نمی‌تواند.

- چند روز طول کشید؟

حدود 6 روز. در آن سفر فقط دوتا خانم بودیم. و طبیعتا یک مسیر 510 کیلومتری رکاب‌زدن کار آدم مبتدی نیست اینکه باید روزی 100 کیلومتر رکاب بزنی علاوه بر مسیر شیراز، مسیر بندرعباس را هم رکاب زدیم، جزایر جنوب را رکاب زدیم، مسیر کرمان- شهداد را رکاب زدیم، سال گذشته مسیر تفلیس تا باتومی را رکاب زدیم. مسیر اصفهان را رکاب زدیم و در یک روز و نیم 260 کیلومتر رکاب زدیم.

- 260 کیلومتر در یک روز سخت نیست؟

خیلی سخت است. در مسیر اصفهان من توی یک سربالایی شیب آنقدر سرعتم زیاد بود که کلا از روی دوچرخه پرت شدم. وقتی توی شیب با سرعت حرکت می‌کنی نباید جفت ترمز بگیری چون دوچرخه بلند می‌شود، من چون نمی‌دانستم جفت ترمز گرفتم و کلا پرت شدم، خیلی بد بود، همه فکر می‌کردند من مردم.

- در این سال‌ها غیر از این مورد اتفاقی برای‌تان نیفتاده است؟

من فقط دوبار واسم مشکل پیش آمد؛ یکی همین بود که در اصفهان اتفاق افتاد، یکی دیگر هم چند روز بعد لاستیک دوچرخه‌ام حین رکاب‌زنی ترکید که باز آن هم خداروشکر در شیب نبودم. هر دو مشکل فنی بودند.

- اخیرا دوچرخه‌سواری بانوان خیلی باب شده است، دلیل استقبال بانوان چیست؟

اولین کسی که واقعا در این شهر دوچرخه‌سواری را برای همه باب کرد گروه برنا بود، من با آن‌ها در مسیرهای مختلف رکاب زدم واقعا حرفه‌ای هستند، بچه‌های گروه برنا فرانسه، روسیه، گرجستان، ترکیه و... رکاب زدند. البته ما می‌خواستیم در سفر روسیه با آقای مداحیان هم‌گروه شویم ولی محدودیت‌هایی که به وجود آمد، مخالفت‌هایی که با دوچرخه‌سواری بانوان شد، مانع گردید، اما من خودم تابستان گذشته مسیر گرجستان-تفلیس- باتومی را با یک باشگاه مشهدی رکاب زدم. 

- تجربه دوچرخه‌سواری در ایران و سایر کشورها چه تفاوتی دارد؟

خیلی متفاوت است، در کشورهای دیگر برای مردم دوچرخه‌سواری خانم‌ها خیلی عادی‌ست.

- چرا هنوز فرهنگ دوچرخه‌سواری بانوان در کشور و شهر ما جا نیفتاده است؟

داشتن فرهنگ دوچرخه‌سواری بستگی به شهرها دارد، در شهرهای بزرگ که دوچرخه‌سواری می‌کنی شاهد خیلی از حواشی نیستیم، اما هرچه وارد شهرهای کوچکتر می‌شوی بیشتر می‌شود، چون دیدگاه‌ها خیلی بسته‌تر است.  از طرفی بعضی آدم‌ها یکسری ضعف‌های درونی دارند که حس می‌کنند باید آن‌ها را با پوشش‌شان جبران کنند همین حاشیه‌ها دامن ما را هم گرفت.من خودم هم دارم یک باشگاه دوچرخه‌سواری در سیرجان ثبت می‌دهم، مربیان‌مان هم شیرازی هستند، انشالله تا یکماه دیگر استارت باشگاه را در سیرجان می‌زنم سعی می‌کنم خیلی از مشکلات را کم کنم.

-به نظر می‌رسد به دوچرخه‌سواری بیشتر به عنوان تفریح نگاه می‌شود؟

دقیقا همین است. چون هرکسی تو خونه‌اش یک دوچرخه دارد، و همین باعث چنین دیدگاهی شده است. 

- در شهر ما برای دوچرخه‌سواری بانوان محدودیت زیادی وجود دارد

آدم‌ها ذاتا دنبال علاقه‌های‌شان می‌روند، هیچ محدودیتی وجود ندارد، اینکه بگوییم به صرف خانم بودن هیچ خانمی تو دوچرخه‌سواری یا کوهنوردی تا به حال موفق نشده اصلا درست نیست، کسی که واقعا علاقه به این داستان داشته باشد و دنبال دیدگاه حرفه‌ای برود ناخودآگاه پوشش و مسائل جانبی را رعایت می‌کند، اینکه ما بخواهیم قانون بگذاریم که حتما با فلان پوشش دوچرخه‌سواری کنید فقط  به آدم‌ها جهت می‌دهد و موثر نیست. من خودم زمانی در سیرجان با دوچرخه‌سواری بانوان مخالفت کردند رفتم با گروه دوچرخه‌سواری شهرهای دیگر رکاب زدم. من این‌ها را محدودیت نمی‌دانم.