نه شهرداري و نه فرمانداري کاري برايمان نميکنند


گروه شهر
«ناچاري» تيکه کلامشان است؛ اينکه ناچار شدند در اين نقطه از شهر زندگي کنند. نه شهرنشين محسوب ميشوند و نه روستانشين. انگار که هيچکس مسئوليتشان را نميپذيرد. و آنها ماندهاند با اين شرايط چطور سر کنند. اهالي «امينآباد» 10 سال است شب و روزشان را بدون برق و گاز ميگذرانند و حالا ديگر اين حاشيهنشيني ده ساله امانشان را بريده است و ميخواهند تکليفشان روشن شود.
مشکلات مردم امينآباد
هفته گذشته يکي از اهالي امينآباد در تماس تلفني با پاسارگاد از مشکلات آن منطقه گفت و خواستار تهيه گزارش شد. براي رفتن به امينآباد بايد به آباده رفت. به انتهاي آباده که برسي ساختوسازهاي زشت و ناهمگون توجهات را جلب ميکند؛ ديوارهاي کوتاه و بلوکي، مسيرهاي خاکي و بدون جدولکشي، بي نام و نشان بودن مسيرها همه نشان از حاشيهنشيني مردمان آن منطقه دارد. آنها نه انشعاب برق دارند و نه گاز. و داشتن انشعاب آب تنها مزيت آن منطقه محسوب ميشود.
اينجا هرکسي از رنج خود ميگويد، يکي گفت:« به مسئولان بگوييد به داد مردم برسند. نه شهرداري و نه فرمانداري کاري برايمان نميکنند. زماني مراجعه ميکنيم اصلا جواب درستي نميدهند. ما بايد چيکار کنيم.»زماني ميپرسم خانههايتان تصرفي است، همهشان باهم داد ميزنند؛« نه تصرفي نيستند همه سند داريم. ميخواهيد بياييد نگاه کنيد. مگر تو اين مملکت ميشود يک تکه زمين تصرف کرد؟ اگر تصرف کرده بوديم که به ما سند نميدادند.» يکي از اهالي گفت:« دو هفته پيش که باران آمد ديوار خيلي از خانهها را خراب کرد. بهقرآن نگاه کنيدچه بلايي سر سقف و ديوار خانهمان آمده است. کل ديوار و سقف نم دادند » يکي ديگر گفت: «بخدا ما از لابدي اينجا زندگي ميکنيم. در اين سرماي زمستون با همين چراغهاي علاالدين سر ميکنيم.» يکي ديگر از همسايهها دستم را ميگيرد و با خود به خانهاش ميبرد؛«ما همين دوتا اتاق را  داريم که از يکي به عنوان آشپزخانه استفاده ميکنيم. بيشترين مشکل ما نداشتن گاز است. خيلي سخته بدون گاز زندگي کني.کل زمستان را با چراغ نفتي يا بخاري گازي سر کرديم. چند وقت بود دختر بزرگم سردرد ميشد بردمش دکتر، گفت به خاطر بوي چراغ نفتي است.» او که از اين وضعيت خسته شده است، ادامه داد:«سالها مستاجر بوديم تا اينکه اين زمين را حدود 10-11 ساله پيش خريديم. قصبي 400 هزار تومان. 5 قصب را دو ميليون تومان خريديم.» او با بيان اينکه بارها به شهرداري رفتهاند و شهرداري گفته صبرکنيد گفت؛« نزديک 12 سال است اينجا زندگي ميکنيم. ميگويند بايد طرح تفصيلي درست شود تا شهرداري بتواند به ما خدمات دهد. سالها برق نداشتيم. اينقد به اداره برق رفتيم تا چهارتا تيربرق تا نزديکي اينجا آوردند، چندتا خونه جلو هستند برق دارند که ما از همسايه برق گرفتيم. به همه يه رشته برق داده است.» او در جواب اين سوال که مگر از همان روز اول نميدانستيد که اين زمينها در محدوده شهري قرار ندارند، گفت:« نميفهميديم. فقط فروشنده زمين گفت  امکانات ندارد و کمکم که خونه زياد شود بهتون آب و برق و گازميدهند.» بوي دود زيادي در فضاي خانه پيچيده است. دختربچهاي در اتاق نشسته و در حال نوشتن تکاليفش است؛«بخدا تو يک اتاق زندگي ميکنيم. اين دخترم ميخواهد درس بخواند با اين صدا تلويزيون نميتواند.» او شوهرش در تعويضروغني کار ميکند؛« قبل از اينکه اين زمين را بگيريم مستاجر بوديم. ديگه از لابدي اين زمين را گرفتيم. چون اجارهها خيلي بالاست.» در روزهايي که باران آمده است ديوارشان به يکباره پايين ميريزد و باعث ترس و اضطرابشان ميشود؛«روزي که باران ميآمد يکدفعه ديوار پايين ريخت، شانس آورديم بچهها تو حياط نبودند، يکدفعه ديدم دو تا دخترم دارند جيغ ميزنند. خيلي ترسيده بودند.» او ادامه داد:« اينجا را خيلي محکم نساختيم. ديوارهايمان 20 سانتي هستند. اگر يک روز ديگر باران ميآمد ديگر اعتباري نبود شايد کل ديوارهايمان پايين ميريخت. کل سقف آب ميداد و ده تا ظرف گذاشته بوديم. کاش شهرداري اجازه ميداد حداقل درست ميساختيم، ديوارهايمان را بلندتر ميکرديم.» او ادامه داد؛«نميخواهيم که اين امکانات را مفتي به ما بدهند هرچه بشود پولش را ميدهيم.»
حل اين مشکل فقط از عهده مشاور برميآيد
امين صادقي عضو شورايشهر با بيان اينکه کاربري اين زمينها مشکل دارد و کاربريشان سفيد است، گفت:«در جلسهاي که مشاوران طرح جامع و تفصيلي آمدند تاکيد کردم آدمهاي زيادي در امينآباد، فيروزآباد، مکيآباد، خرمآباد زندگي ميکنند که خانههايشان در محدوده طرح نيست. حالا کل منطقه را نه اما حتي شده به صورت دندانهاي اين منطقه را وارد طرح کنيد.» او گفت:«اين کار سختي است چون جمعيت سيرجان در سرشماري به حد نصاب نرسيده است. مشاور طرح هم گفت اين کار ما نيست و من بايد اين را به عنوان پيشنهاد به شوراي عالي شهرسازي ببريم و از آن دفاع کنيم.» صادقي گفت: «دقيقا سوال ما اين است که مگر پليس ساختماني شهرداري خواب بوده که اين همه خانه آنجا ساخته شده است و جلويشان را نگرفتند.» وي افزود:« يک روز آقاي قاسمي را به آن منطقه بردم و گفتم کاري کنيد که خدا را خوش بيايد و از طرفي دو ريال هم گير شهرداري بيايد. چون همه خانهها آنجا ساخته شدهاند. و حاضرند پول بدهند و پروانه بگيرند.» او با بيان اينکه مردم 10 ساله منتظرند،گفت:«  تنها کاري که الان از دست ما برميآيد اين است که مشاور، اين اضافه بر طرح را تصويب کند و حل اين مشکل فقط از عهده مشاور برميآيد.»
تا زماني پروانه نداشته باشند نميتوانيم برق بدهيم
رييس اداره برق گفت:«طبق آن چيزي که در قانون آمده است ما در صورتي ميتوانيم به مناطق برق بدهيم که حتما پروانه داشته باشند. و سند اصلا ملاک واگذاري انشعابات نيست. در حالي که پروانه مجوز استفاده از خدمات عمومي شهري است.» او در جواب اين سوال اگر پروانه ملاک است پس چرا انشعاب آب دارند، گفت: «اين را بايد از اداره آب سوال کنيد نميدانم.» او با اشاره به انشعابات غيرمجاز، گفت: «مردم ناچارند. وقتي ما به آنها برق نميدهيم آنها هم ساختند و نياز به برق دارند. ميبايست همان اول جلويشان را بگيرند و حالا که ساخته شده بايد فکري برايحل مشکلشان شود.»
قول نميدهيم 
نيما مصطفايي نماينده مشاور طرح جامع  و تفصيلي گفت: «ما همه اين مناطق را مطالعه کرديم. ليکن فراموش نکنيد افرادي که بصورت تخلف و بدون مجوز اقدام به ساختوساز ميکنند شهرداري هيچ وظيفهاي نسبت به ارايه سرانه خدماتشهري به آنها ندارد. چون اينها خارج از محدوده شهر هستند.» او گفت:« اينکه محدوده شهر افزايش پيدا کند و همه اين نقاط پوشش داده شود و در نهايت شهرداري بخواهد به همه اينها سرويس دهد يک چيز تقريبا غيرممکن است. چون اگر قرار باشد اين اتفاق بيفتد در هر دوره بازنگري 10 ساله مدام حريم افزايش پيدا کند.» به گفته مصطفايي؛« افزايش محدوده شهر يک پارامتري دارد که مربوط به سرانه جمعيتي است، و براساس آن محدوده شهر را افزايش يا کاهش ميدهيم، در سيرجان هم قطعا محدوده دستخوش تغييراتي کوچک خواهد شد اما اينکه تصور اين را داشته باشيم همه اينها وارد طرح شوند اشتباه است.» از نظر او اگر قرار باشد اين مناطق وارد محدوده شوند، فردا يک پهنه خيلي زيادي به شهر اضافه ميشود که اين دو ايراد اصلي دارد؛ شهرداري موظف ميشود به همه قسمتهايي که اضافه شده سرانه خدمات شهري را بدهد. دوم اينکه خيلي هزينه بر است. وي افزود: «شما ببينيد شبکه آب، برق گاز، تلفن همه بايد در اين نقاط احداث شود. خيابانها بايد احداث و جدولگذاري شود. بنابراين اينجاست که اين کار را دشوار ميکند و در ثاني ضوابط شوراي عالي شهرسازي به شکلي است که به شدت با افزايش محدوده شهرها مخالف هستند و سياست اين است اگر هم قرار به افزايش محدوده باشد طبق ضريب استاندارد و براساس سرانه جمعيتي در يک رنج منطقي اضافه شود.»
نيما مصطفايي گفت:«راهحلي که ميتوانم پيشنهاد دهم اين است که اگر تراکم جمعيتي در نقطهاي زياد بالا رفته باشد دوستان ميتوانند براي آنجا يک کد آبادي بگيرند و به عنوان آبادي خدمات داده شود. اما خدمات شهري را نخواهند گرفت.» او ادامه داد:«متاسفانه دوستان به خاطر بضاعتي که دارند ساختوساز کيفيت پايني را در اين مناطق انجام ميدهند. و معمولا هم شهرداري چون در حريمش نيست با آنها درگير نميشود و پليسساختماني سراغشان نميرود  چون مربوط به انها نيست. البته قانونا بايد اين اتفاق بيفتد و جلوگيري صورت بگيرد ولي خيلي اوقات چشمپوشي ميشود» او در جواب اين سوال مقصر اصلي حاشيهنشيني کيست، گفت: «مقصر اصلي کسي است که بدون مجوز اقدام به ساخت ميکند، شهرداري ضوابط خاص خودش را دارد، مسکن و شهرسازي اصول کار خودش را دارد و طبق آنها دارد کارش را پياده ميکند. اما اينکه ما به صورت غيرمجاز در عرصهاي که سند داريم ميرويم ساخت و ساز غيرمجازي را انجام ميدهيم و بعدا مدعي هستيم که خونه و زندگي داريم و داريم زندگي ميکنيم و شهرداري به ما خدمات نميدهد. مقصر ما هستيم» اوگفت:« ما سعي بر حل مشکلات اين مناطق داريم اما با ضابطه و استاندارد و قوانيني که دستمان را باز ميگذارد.»