جمعه, 26 مرداد 1397

هفته‌نامه شماره 523: 22 مرداد 1397

روزنامه‌نگاران را تنها نگذارید

- اسما پورزنگی‌آبادی 

با همکار ارجمندمان در نشریه‌ی محترم پاسارگاد تلفنی در حال صحبت درباره‌ی یکی از رویدادهای مطبوعاتی این ایام بودیم که حرف‌مان به طرح مشکلات رسید و بعد هم نوشتن این چند سطر.

توی تلفن به همکارمان گفتم که امنیت شغلی ما خبرنگارها طور دیگری به مخاطره افتاده است؛ ما خبرنگارها، همیشه هراس‌مان از تبعات و برخوردهای سیاسی‌ای بوده که اصحاب قدرت در برابر روزنامه‌نگاران از آن بهره می‌گیرند و از قضا؛ این از آن جاهایی است که سخت‌گیری‌ها هم در حد اعلا اعمال می‌شود و در طول تاریخ نیز، روسیاهان زیادی در این جرگه نام خود را ثبت کرده‌اند. حالا خوشبختانه با رعایت خطوط رنگی‌ متعدد! از سیاه و سفید گرفته تا قرمز؛ این بلا تا حدودی از سرمان قابل دفع شدن است. منتها این روزها نگرانی‌ای مثل خوره به جان‌مان افتاده که هیچ‌وقت به آن نیاندیشیده بودیم؛ «خودتعطیلی» نشریات.

متاسفانه تلاطم‌های اقتصادی این ایام که به درازا هم کشیده؛ ضربه‌های سهمگینی را به تن نحیف این بنگاه‌های کوچک اقتصادی وارد آورده و کار را به آنجا رسانده که ما خبرنگارها مدام بیم این را داریم که سردبیر جلسه‌ای بگذارد و آنجا به ما بگوید که نشریه دیگر نمی‌تواند ادامه یابد و در این توفان، به گِل نشستیم! در شرایط سخت اقتصادی، دوام آوردن دشواراست و دشوارتر می‌شود، آن‌گاه ‌که کسی به ‌یاریِ دیگری نشتابد.

سال‌هاست در مناسبت‌های مختلف به‌ویژه روز خبرنگار، از گرفتاری‌ها و مشکلاتی که داریم؛ بزرگان و مجرّبان این حرفه، به شیواترین شکل ممکن با مردم و مقامات گفته‌اند و البته گوشی هم به این حرف‌ها بدهکار نبوده است.  اما اکنون مقامات باید فریادهای روزنامه‌نگاران را به‌عنوان آژیرهای قرمز قلمدادکرده و هشدار آن را بشنوند و این فکر را از ذهن‌شان بیرون کنند که تعدیل نیرو، تعطیلی نشریات و بیکاری خبرنگاران و روزنامه‌نگاران اتفاقی ساده است؛ «صحبت از پژمردن یک برگ نیست!»

یاس و بی‌اعتمادی و جنگ و جدال روانی‌ای که افکار عمومی را گیج و بازیچه‌ی خود کرده، آن‌سان که دیگر دوست را از دشمن نمی‌تواند تشخیص دهد؛ حیات اجتماعی ما را هم به‌خطر انداخته و دارد جامعه‌ را از درون می‌خورد. در این شرایط، نه فقط روزآمدترین سلاح‌های جنگی و خبره‌ترین تئوریسین‌ها و تحلیل‌گران بلکه روزنامه‌نگاران آزاده و دانشمند و دغدغه‌مند و میهن‌دوست هم می‌توانند نوری تازه بر فضای مه‌آلود کنونی بتابانند؛ بهره‌گیری از توان رسانه‌های حرفه‌ای در تنگناها، راهی است که دیگران رفته و کم هم از آن بهره نبرده‌اند. بدیهی است یکی از لوازم پیروزی در جنگ تمام‌عیار رسانه‌ای امروز، سپردن سلاح و ساز و کار جنگ‌ به اهالی رسانه است، نه که در این هیاهو ایشان را به فراموشی هم بسپاریم!

اشاره به این نقش مهم، هرگز خودستایی‌های یک خبرنگار که به این حرفه عشق می‌ورزد نیست؛ مطبوعات پاکیزه‌دست و پاک‌دل و پاکیزه‌رو، همیشه پاسبانان سلامت اجتماع‌ بوده‌اند. به حال خود نگذاریدشان که زمین بخورند. بلا به‌دور باد و زندگی و رونق و شادی سهم همه و روز خبرنگار گرامی!