چهارشنبه, 10 آذر 1400

هفته‌نامه شماره ۶۷۹ | ۸ آذر ۱۴۰۰

دوستانِ شورانشین خیالِ‌تان راحت

 ابوذر خواجویی‌نسب
1- به احتمال زیاد، گل‌گهر در بازی آینده‌ی خود یک نام جذاب را بر روی نیمکت خواهد داشت. مجتبی جباری؛ بازیکنی که «نبوغ» و «یاغی‌گری» را با هم در فوتبالش داشت. لحظه‌ای زیدان آسیا می‌شد و با رقص‌پا و پاس‌هایش همه را غافل‌گیر می‌کرد و ثانیه‌هایی بعد با درگیری‌هایش به سکوها شوک می‌داد. هیچ‌گاه قابل پیش‌بینی نبود؛ نه درون زمین و نه بیرونِ مستطیلِ سبز.
جباری همیشه از اوضاع غیرحرفه‌ای حاکم بر فوتبال ما شاکی بود. مدیر و مربی هم نداشت. فتح‌الله‌زاده و قلعه‌نویی هم تفاوتی نمی‌کرد. او از روابط غیر‌معقولِ بازیکن‌ها با مربی و تمریناتِ عهدِ بوقی و مراوداتِ خارج از زمین کلافه بود. مجبتی بعد از تقریبا یک فصل بلاتکلیفی عاقبت عطای فوتبال را به لقایش بخشید و با هواداران استقلال خداحافظی کرد. بدون حضور در میدان و دست تکان دادن برای سکوها و قلمدوش شدن و تشویق و هیاهو. نگاه آرمانگرای او به فوتبال و مناسبات آن دیگر حوصله سر‌و‌کله زدن‌های بی‌حاصل با یک فرآیند مریض را نداشت. او حالا قصد دارد شانسش را روی نیمکت امتحان کند. جباری با هوش ذاتی و استعداد نابش می‌تواند مربی موفقی باشد و جریان جدیدی در فوتبال ایجاد کند، اگر سرکشی و کم‌حوصلگی‌هایش را مهارکند. فوتبال دولتی با مدیرانی ناکارآمد و منابع مالی نامشخص برای مجبتی که همه چیز را سرجایش دوست دارد، روی نیمکت هم دشوار خواهد بود. امیدوارم امسال سیرجان برف بیاید و مجتبی نه در تهران که در سیرجان یک روز برفی را سپری کند.
2- بر هر کنشی در ایران، از کنش رسانه‌ای یا مجازی تا حتی در محدوده اظهارنظرهای اتوبوسی و گپ‌و‌گفت‌های فامیلی و در هر حوزه‌ای اعم از سیاسی و اجتماعی و فرهنگی و اقتصادی و حتی ورزشی، سایه‌ای از سیاست افتاده است. پس تعجبی نیست اگر برای امرِ پیش‌پا افتاده‌ای هم‌چون تعیینِ رییسی و نایب‌رییسی شورای شهرِ سیرجان، جنگ در بگیرد. دوستانِ شورانشین خیالِ‌تان راحت، این بومرنگی که دست گرفته‌اید تا به‌ سوی رقبای سیاسی پرتاب کنید، فقط صورتِ مردم و شهر را زخمی می‌کند.
3- از شهریور 1320 که ایران در بحبوحه‌ی جنگِ جهانیِ دوم به اشغالِ متفقین درآمد، نزدیک به هشت دهه می‌گذرد. یکی از مهم‌ترین پیامدهای حضور متفقین در ایران و احتکاری که در نتیجه این اتفاق پیش آمد، بحران نان بود. زیرا متفقین علاوه بر اینکه خـود مـصرف‌کننـده اصـلی خواروبار از جمله نان بودند، محـصول غلـه ایـران را نیـز بـه خـارج صـادر می‌کردند. در آرشیو روزنامه‌ی اطلاعات اشاره شده، سیرجان یکی از شهرهایی بود که به شدت درگیرِ بحرانِ نان شد. در ۱۳۲۱ خورشیدی مشاهده صفوف طولانی مردم پریشان و لرزانی که برای دریافت جیره نانِ سیاهِ غیرِمأکول ساعت‌ها پشت سر یکدیگر می‌ایستادند، بسیار عادی بود و در همان حال در گوشه و کنار شهر نانوایی‌هایی وجود داشت که نان‌هایی با کیفیت بالا به مشتریانی که قادر بودند با بهای گران آن را بخرند عرضه می‌کردند.