گر حکم شود که مست گیرند...

 ابوذر خواجویی‌نسب
سیرجان، شهر بی‌دفاع/ هفته‌ی گذشته و در ادامه‌ی اکرانِ فیلم‌های هنر و تجربه در سینما قدس سیرجان، مستندی با عنوانِ «دیوارآبی» اکران شد. این مستند نگاهی دارد به تهران و «پلِ‌صدر» که در دوره‌ی مدیریت محمدباقر قالیباف بر شهرداریِ تهران، به عنوانِ نمادِ پیشرفت و توسعه‌ی شهری و با شعارِ «مردم در صدر» افتتاح شد؛ شعاری که عملا برعکس عمل کرده و مردم را به جای صدر در آخرین درجه‌ی اولویت‌بندی قرار داده است. طبقِ آمار رسمى، هزینه‌ی‌ احداث این پل ١١ کیلومترى برابر با هزینه‌ی‌ ساخت ۴٣کیلومتر متروى زیرزمینى بوده است. «دیوار آبى» به روند تصمیم‌گیرى و اجراى این پروژه می‌پردازد و سعی می‌‌کند این نکته را پررنگ کند که «تخصص‌گرایی» در شهر خیلی هم معنا ندارد. تخصص یک بخش است و مردم و زندگی روزمره‌ بخش دیگر. پلِ صدر با هزینه‌ی 1300 میلیارد تومانی ساخته شد، اما به‌گواهِ کارشناسان هیچ کارکردی در کاهشِ بار ترافیکیِ مناطق مرتبط نداشته و فقط با هدر دادن سرمایه‌های ملی، آرامشِ ساکنانِ اطراف پل را گرفته است. قصه‌ی «زیرگذرمکی‌آباد» در شهر ما نیز، بی‌شباهت به‌ پل‌صدر نیست. پروژه‌ای که برای ساخت آن تا به امروز نزدیک به 5میلیارد تومان هزینه شده و گویا قرار است قبل از به‌سرانجام رسیدن به‌دلیلِ نداشتنِ کارکردی در حل گره‌ی ترافیکی این منطقه، منتفی شود. اگر این حماقت و دود کردن سرمایه‌های یک ملت نیست، پس چه اسمی می‌توان روی آن گذاشت؟ قبلا در یادداشتی اشاره کردم که اگر همین امروز پرونده‌ای برای بسیاری از شهرداران سابق و اعضای شورای شهر به جرمِ «حیف» کردن بیت‌المال گشوده شود، شهر ما مصداقِ این شعر معروف ‌می‌شود؛ گر حکم شود که مست گیرند، در شهر هر آن‌که هست گیرند.
در جست‌و‌جوی پیروزی/ گل‌گهر هم‌چنان روی نوار ناکامی قدم بر‌می‌دارد. حالا مدیران باشگاه مانده‌اند و کاسه‌ی صبرِ لبریز شده‌ی هوادران. وینکو بگوویچ حتما مربیِ توانایی بوده که بیش از دو دهه در فوتبال ایران دوام آورده. اما تجربه‌ی هفته‌های پایانیِ لیگ دسته‌اول در سال گذشته، بازی‌های دوستانه‌ی پیش‌فصل و 5 هفته‌ی آغازینِ لیگ‌برترِ امسال، نشان داده که گل‌گهر با هدایت او و به‌لحاظِ تاکتیکی به‌بن‌بست رسیده. وینکو در امر یارگیری نیز موفق عمل نکرده است. تیم او بیش از هر چیزی، از گمشده‌ای به نامِ «پلی‌میکر» رنج می‌برد. در واقع گل‌گهر بیش از آن‌که به مجتبی جباری بر روی نیمکت مربیان احتیاج داشته باشد، به‌یکی شبیه او در میانه‌ی میدان نیازمند است.
امان از بی‌تدبیری/ استاندار کرمان در جلسه‌ی اخیر شورای معادن استان از روزمرگیِ این شورا انتقاد کرده و گفته؛ آینده‌ی روشنی برای توسعه‌ی معادنِ استان‌کرمان نمی‌بینم. البته دل‌نگرانیِ محمدجواد فدایی، ربطی به آلودگی‌های زیست‌محیطیِ معادن، ندارد. از دیدگاه آقای استاندار، کاهش پهنه‌های معدنی در استان کرمان، قابل توجیه نیست و محدوده‌های معدنی نباید «بلاتکلیف» بمانند. سال‌هاست که مجموعه‌ی مدیران و نمایندگانِ استان، بی‌توجه به هشدار کارشناسان و با چشم‌پوشی از بحران جدیِ کم‌آبی در استانِ کرمان، دل‌خوش به توسعه‌ی بی‌رویه‌ی صنایع معدنی هستند. کاش آقای استاندار، قبل از دل‌سوزاندن برای پهنه های بلاتکلیف معدنی، به‌گزارشی که مرکزِ بررسی‌های استراتژیک ریاست‌جمهوری از چالش‌های توسعه در استان کرمان منتشر کرده، نگاهی می‌انداخت. گزارشی که به‌صراحت تاکید کرده: «در مکان‌یابی طرح‌هایِ صنعتیِ استان کرمان، اغراض سیاسی بر تمامیِ جنبه‌های علمی، فنی زیست‌محیطی و توسعه‌ای ارجحیت داشته و نگاه صرفاً اقتصادی مسئولان استانی به طرح‌های توسعه‌ی صنعت‌ومعدن، بدونِ در نظر گرفتنِ مسایل زیست‌محیطی، به بسیاری از معضلات از جمله مشکل «کمبود آب» استان دامن زده است.»